Píntega preñada en Vilar de Santos.

Miraide o gordiña que está esta píntega común (Salamandra salamandra), mesmo parece que esté a piques de dar a luz dun momento a outro.

Esta píntega, atopada o día 8 de decembro de 2009 no concello de Vilar de Santos perto do límite xa co veciño concello tamén limiao de Rairiz de Veiga, estaba debaixo dun saco tirado á marxe dunha leira, con ela, dous ratos de campo (Apodemus sylvaticus), que parece tamén atoparon interesante o saco como refuxio, e que fuxiron a fume de carozo en canto se decataron da miña presencia. Curiosa asociación...

Picanzo real en Vilar de Santos.

Estas fotografías amosan varios exemplares de picanzo real (Lanius meridionalis) localizados o día 7 e 8 de decembro de 2009, en terreos do concello limiao de Vilar de Santos, un lugar onde a especie é facilmente localizable durante todo o ano.

Conícoras nas areeiras da Limia.

Conícora é o nome co que algunhas xentes da Limia coñecen ás avefrías (Vanellus vanellus).

O pasado día 7 de decembro de 2009 foi localizado un grupo desta especie, composto por 56 exemplares, nunha das areeiras da Limia en Sandiás, trátase do primeiro gran grupo visto neste inverno na zona, aínda que este ano, debido ás condicións climatolóxicas, non se agarda unha irrupción maxiva de exemplares como sí ocorre noutros invernos máis fríos.

Cegoña branca en Porqueira.

Estas imaxes mostran un exemplar de cegoña branca (Ciconia ciconia) localizado na Veiga de O Toxal, no concello de Porqueira o pasado día 8 de decembro de 2009.

A presencia invernal desta especie, en principio estival, na provincia de Ourense ten sido detectada en diversas ocasións.

Escribenta riscada en Vilar de Santos.

Este exemplar macho de escribenta riscada (Emberiza cia) foi atopado á beira dun regato do pobo de O Mosqueiro, pertencente ao concello limiao de Vilar de Santos, o día 7 de decembro de 2009.

A escribenta riscada é un paseriforme frecuente na provincia de Ourense durante todo o ano, aínda que durante o outono ou o inverno poden producirse concentraións dignas de mención, feito común a outras especies do xénero Emberiza.

Comentareivos que as especies do mencionado xénero Emberiza, son coñecidas no concello de Vilar de Santos co nome de escribideiras, como moitos de vos xa sebedes estes nomes vernáculos son debidos ao deseño dos ovos destas especies, que teñen a cáscara salpicada cuns debuxos que semellan estar escritos.

Úbalos nas areeiras da Limia.

Fai unhas semanas que andaba detrás desta especie para achegar ao blog unhas imaxes decentes dos úbalos (Carduelis spinus).

Este úbalo estaba integrado nun bando de alimentación maior no que tamén habia varios exemplares de xílgaro (Carduelis carduelis).

Todos eles estaban alimentándose sobre os bidos (Betula sp.) da vexetación de ribeira das areeiras da Limia, en Sandiás, e foron a topadas na mañá do día 7 de decembro de 2009.

Nova variedade de deforestación eléctrica en Vilar de Santos.

Xa acheguei unha entrada ao respecto a semana pasada, sen embargo esta xa é o colmo, e sigue a liña marcada pola anterior, estas imaxes reveladoras tamén foron obtidas o día 7 de decembro de 2009 en terreos do concello limiao de Vilar de Santos.

Como dixen anteriormente, parte dos cursos de auga da Limia foron transformados en cunetas, este feito xa de por sí escandaloso, paliouse en medida pola recuperación paulatina e natural da vexetación de ribeira ao longo dos últimos anos, sen embargo a alguén parece que se lle antoxou pasar unha liña eléctrica por este punto, para o cal se arrasou literalmente con toda a vexetación que quedaba, tirando os restos ao rego para máis INRI.

O feito de tirar os restos destas desbrozas aos ríos e algo habitual, aínda que o fin buscado sexa a prevención de inundacións, feito sorprendente que se me esqueceu nomear na entrada anterior.

Sobre a xestión dos ríos na Limia.

Seguindo a liña marcada por Rubén Portas e Xosé Ramón Reigada vou achegar esta serie de imaxes obtidas o día 7 de decembro de 2009 en terreos do concello limiao de Vilar de Santos.

Como moitos de vós xa saberedes durante os anos 90 prodúxose a dramática concentración parcelaria en diversos concellos da Limia, dito feito non so supuxo a deforestación sistemática da chaira limiá, senón tamén a pérdida de hábitas de gran valor ecolóxico, como eran os valados de pedra que dividían as propiedades e que actuaban de refuxio para a herpetofauna, ademáis tamén supuxo a canalización de canto regato ou río se atopase, chegando a separar os caudais kilómetros de distancia do emprazamento orixinal, para respetar ao máximo o novo mosaico agrícola.

Despois de tanto desastre a vexetación trata de voltar na medida do posible aos canais, por que a natureza é así: loitadora, sen embargo parece que esto non é do agrado das autoridades e periódicamente se afondan os canais, destruindo a vexetación subacuática, e se tala sistemáticamente a vexetación de ribeira, co fin de evitar as inundacións.

Parte destes regatos foron transformados en simples cunetas, así na beira do curso que está pegado á estrada non se deixa medrar nin un triste xunco, algo que se aprecia nas imaxes.

Só algún labrego deixa medrar algo a vexetación de ribeira, cando algunha destas canles sirve de marxe entre as propiedades, sen embargo a brigada de turno pasa, e soio deixa as árbores limitadas a unha mínima expresión.

Sapos cunqueiros nas areeiras da Limia.

Velhaí as mans salvadoras de Xosé Ramón Reigada en plena mini-operación de rescate de anfibios, desta volta cun par de sapos cunqueiros (Bufo bufo), pequerrechos, que tamén foron apartados da pista onde os atopamos o pasado día 5 de decembro de 2009.

Gardafontes verde nas areeiras da Limia

Este é un gardafontes verde (Triturus marmoratus) que tivo a sorte de cruzarse con Xosé Ramón Reigada e comigo, xa que, o día 5 de decembro, cando xa estabamos de retirada, fomos apartando do camiño aqueles anfibios que atopamos, para evitar, que como tantos outros neste enclave, morrera atropelado.

Sapiño comadrón nas areeiras da Limia

O pasado día 5 de decembro de 2009 as areeiras da Limia reciviron a visita de Xosé Ramón Reigada (Verín Natural), despóis de moita charla e moita choiva, cando xa estabamos de retirada apareceunos este sapiño comadrón (Alytes obstetricas) no camiño.

Parrulo cristado en Ourense

O parrulo cristado (Aythya fuligula) é unha anátida invernante frecuente na bisbarra de Ourense, o río Miño nesta zona da provincia acolle unha importante porción dos efectivos desta especie.

Nas imaxes podedes apreciar varios exemplares desta especie, tanto machos como femias, localizados o 15 de febreiro de 2009, no río Miño ao seu paso polo concello de Ourense.

Ferreiro aveleiro en Ourense.

Esta é unha desas especies comúns que tiña gardadas en arquivo para ir subindo cando tivera tempo.

Así estas imaxes amosan un exemplar de ferreiro aveleiro (Parus major) localizado nas ribeiras do río Miño en Ourense o día 4 de marzal de 2009.

O ferreiriño real é unha das nosas aves forestais máis frecuentes.

Pimpín común en Cachamuiña.

Imaxes de diferentes exemplares de pimpín común (Fringilla coelebs) localizados na cuberta forestal anexa ao encoro de Cachamuiña en Pereiro de Aguiar, o pasado día 22 de novembro de 2009, mostra da riqueza en paseriformes deste enclave como xa vos teño comentado noutras ocasións.

Águia cobreira no Montealegre.

Estas imaxes corresponden a un exemplar de águia cobreira (Circaetus gallicus) localizado no Montealegre o pasado día 2 de agosto de 2009, pero non tiña subidas as imaxes debido a escasa calidade das mesmas, agardando obter nalgún momento unha imaxe mellor da especie.

Sen embargo como as cousas están como están paréceme de recivo publicala para que quede constancia da presenza da especie na zona.

Verquido de augas fecais ao encoro de Cachamuiña.

Un non remata de acostumarse a este tipo de cousas, estas imaxes demostran como se verte nos rios galegos de maneira sistemática e sen tratar nen un pouco as augas residuais.

Este verquido remata no encoro de Cachamuiña, que é a fonte principal de auga potable para a cidade de Ourense, está ben á vista, xunto a un paseo que recentemente fixeron no encoro, sen que ninguén lle de importancia...

A deforestación eléctrica.

A ver se alguén é capaz de aclararme este despropósito, xa que eu non son quen de entendelo:

Reseulta que a cabalo entre os concellos de Ourense e Pereiro de Aguiar, me atopei con esta estampa, un cortalumes en toda regra, e diredes, esto é do máis habitual, e é ben certo que a pouco que observas os montes de Galicia reparas nas cicatrices eléctricas probocadas polo mantemento e salvagarda das liñas de alta tensión, sen embargo a miña dúbida é outra, como verdes nas imaxes a zona afectada pola tala é un reducto de fraga autóctona termófila ourensá, que fica rodeada por zonas de repoboación de piñeiros nos que os efectos serían moito menos perxudicias, pero evidentemente esas terras terán donos, sen embargo, a apenas 1 km de distancia a liña en custión pasa por riba de zonas habitadas...

¿Non supón unha contradicción que se tale a cuberta vexetal por si cae o cable e prende lume, ou por si prende lume e cae o cable, e despois ese perigo esté sobre a cabeza e o xardín dalgún veciño?

Lavandeira branca temeraria...

Vouvos facer un pequeno apuntamento sobre o comportamento dunha lavandeira branca (Motacilla alba) que me chamaou a atención o pasado día 22 de novembro de 2009 nunha estrada moi concurrida do concello de Pereiro de Aguiar.

Como xa sabedes as estradas soen ser sumidoiros onde morren gran número de animais, a traves das verbas deste blog téñense amosado varios exemplos da incidencia do tráfico rodado sobre as poboación de vertebrados na provincia de Ourense, se ben é certo que estes non son os únicos afectados por este fenómeno, xa que os invertebrados tamén son víctimas, e masivamente, nas estradas.

Resulta que moitos destes insectos acaban no radiador dos coches, nos faros, todos o temos vistos nos nosos propios vehículos ao ir a labalos, sen embargo parte destes insectos quedan mortos e tirados no asfalto das estradas, este feito é o que parece que interesou á nosa protagonista, que pousada no quitamedos da estrada agardaba a que non pasasen coches para dar boa conta dos insectos da estrada, en canto voltaba a aparecer algún coche en escena, esta voltaba ao seu promontorio, agardando pacientemente entre pitanza e pitanza, sen parecer preocuparlle ao perigo que estaba exposta...

Pica dos prados en Pereiro de Aguiar.

Nestes días a provincia parece estar invadida por certas especies de paseriformes invernantes, unha delas é a pica dos prados (Anthus pratensis), como amosan estas imaxes obtidas o día 22 de novembro de 2009 en Pereiro de Aguiar.

Acrobacias dun ferreiriño azul en Cachamuíña.

Nestas imaxes podedes ver un ferreiriño azul (Parus caeruleus) que foi atopado na cobertura arbórea cercana ao encoro de Cachamuiña, en Pereiro de Aguiar.

O ferreiriño azul é un pequeno paxaro forestal frecuente en toda a provincia, nestas fotos podedes ver o inquedos que poden chegar a ser estes paxaros.

A ZEPA da Limia xa é unha realidade.

Hoxe 24 de novembro de 2009 o DOG ven de publicar o decreto da Consellería de Medio Rural polo que se declara Zona de Especial Protección para as Aves (ZEPA) unha parte da Bisbarra da Limia, este feito supón que esta parte da provincia pase automáticamente a formar parte da Rede Natura 2000.

A superficie desta nova ZEPA é de 6939 hectáreas, cunha zona periférica de protección de 7558.6 hectáreas.

Xílgaros no encoro de Cachamuíña.

Bob, this post is for you... Goldfinch in Cachamuiña, I hope you like.

Estes son parte dos xílgaros (Carduelis carduelis) que formaban un gran bando de alimentación na beira do encoro de Cachamuiña, en pereiro de Aguiar, o día 22 de novembro de 2009, dito bando estaba composto por uns 50 exemplares que se alimentaban do gran número de sementes que nestes días se poden atopar alí, o encoro de Cachamuiña acolle grandes cantidades de paseriformes desta e doutras especies e supón un importante punto de paso a nivel comarcal para este tipo de aves.

Gardafontes ibérico no Montealegre.

Estas imaxes amosan tres exemplares diferentes, dúas femias e un macho, de gardafontes ibérico (Lissotriton boscai), xa en fase acuática e inmersos nas paradas nupciais.

Estes exemplares foron atopados na mina de auga do Montealegre, mencionada no anterior post sobre o gardafontes verde, o día 22 de novembro de 2009, outro exemplo da riqueza biolóxica do Montealegre.

O gardafontes verde, un integrante da comunidade herpetolóxica do Montealegre

Fai uns días que vos falei da riqueza biolóxica do Montealegre en Ourense, así, pouco a pouco vou ir subindo imaxes dos vertebrados atopados en tal punto, por que máis vale unha imaxe ca mil palabras...

No montealegre existe unha mina de auga que actúa como punto de reproducción para os anfibios da zona, un destes anfibios é o gardafontes verde (Triturus marmoratus).

O exemplar da imaxe procede desa mina de auga e foi localizado o día 22 de novembro de 2009, trátase dun macho adulto, xa en fase acuática, pero que acadou a auga en tempos recentes, xa que aínda non desenrolou os caracteres sexuáis típicos desta especie en fase acuática: a crista dorsal.

Gardafontes ibérico, un instante de beleza en Pereiro de Aguiar.

Estas imaxes amosan un deses momentos polos que eu sigo saíndo ao campo, nun punto a medio camiño entre os pobos de Castadón e Cachamuiña, a carón do río Loña, no concello de Pereiro de Aguiar, atopeime este gardafontes ibérico (Lissotriton boscai) aínda en fase terrestre, o día 22 de novembro de 2009.

Pareceume un becho precioso, pese a que levo visto moitos desta mesma especie, este estaba baixo un tronco caido, ao levantalo ahí estaba con esas cores e esa textura aterciopelada característica da fase terrestre desta especie.

Primeiros cágados de Píntega en Ourense.

Parece ser que con tanta choiva, e cos mananciais e puntos de reproducción xa recuperados, as píntegas (Salamandra salamandra) de Ourense, xa tiveros os primeiros partos, hoxe mesmo, día 21 de novembro de 2009, me atopei dous puntos xa cheos de cágados desta especie, un no monte de O Cuco e outro no Montealegre.

Picatorneiros verde no Montealegre.

Picatorneiros é o nome vernáculo co que nalgunhas partes de Ourense se coñecen aos petos (xen. Picus, Dendrocopus e Jynx).

Este exemplar de picatorneiros verde (Picus viridis), foi localizado o día 21 de novembro de 2009, e está pousado sobre unha sobreira (Quercus suber) do Montealegre, este enclave próximo á cidade é un punto de biodiversidade peculiar dentro do contexto xeográfico da depresión ourensá, posuíndo unha gran riqueza en lepidópteros, especies vexetais, aves rapaces e forestais, e herpetolóxica entre outras.

Está proxectado crear un xardín botánico neste monte, algo ao que varias voces ourensás nos opoñemos sen que antes nos aclaren cal é o proxecto concreto e cal vai a ser o seu impacto sobre este hábitat, xa maltratado de por si a causas de reiterados incendios forestais e a incidencia da práctica de certos deportes a motor moi de moda en Ourense nos últimos tempos.

Rola turca en Ourense.

Imaxes de rola turca (Streptopelia decaocto) obtidas o pasado día 14 de novembro de 2009 na marxe esquerda do río Miño en Ourense, perto, ao lado mesmo das árbores hai unha zona invadida por Phitolacca americana.

Corvos mariños en Ourense.

Nestas imaxes podedes apreciar varios exemplares de corvo mariño (Phalacrocorax carbo) localizados no río Miño ao seu paso por Ourense o pasado 14 de novembro de 2009.

Nalgunha das fotografías vese un exemplar que ten decoloradas algunhas primarias, extrañado por esta característica mandeille un correo a Cosme Damián Romai, quen amablemente me aclarou que, lonxe de ser unha marcaxe dalgun proxecto, non son máis que restos da plumaxe xuvenil, xa que nesta especie os xuveniles son pardos e os adultos negros, polo que os restos da plumaxe xuvenil pardorroxiza descanan sobre a plumaxe nova adulta e negra.

Xílgaro comendo nas sementes dunha árbore ornamental naturalizada.

As ribeiras do río Miño ao seu paso por Ourense están infestadas por unha chea de especies vexetais introducidas.

Nestas imaxes, obtidas o pasado día 14 de novembro de 2009, podedes observar a un xílgaro (Carduelis carduelis) comendo nas sementes dun falso plátano ou plátano de sombra (Platanus hispanica).