COLEGAS

Mostrando entradas con la etiqueta Blanus cinereus. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Blanus cinereus. Mostrar todas las entradas

domingo, 28 de junio de 2015

O escouparón cego, un escáncer peculiar no Val do Támega.

Seguimos a falar da riqueza herpetolóxica singular do Val do Támega, da bisbarra de Monterrei, para achegarnos hoxe ao que considero un dos seus máis peculiares habitantes, o escouparón cego (Blanus cinereus).

O escouparón ou escáncer cego é un dos máis curiosos réptiles de cantos podemos atopar na Galiza, sen embargo non é doado atopalo nela, xa que a súa presenza no país limítase exclusivamente ao val do Támega, sendo a súa clara influenza climática mediterránea a que fai posíbel a súa presenza nestas terras galegas da cunca do Douro.

Como podedes ver nas imaxes o escouparón cego é un réptil que se asemella a unha miñoca, esta semellanza reflicte a súas costumes soterráneas, meio que non abandona prácticamente nunca. A súa alimentación constitúena formigas e termes, que consume acadando as súas colonias de cría dende as profundidades do subsolo. Trátase, pese ao que en moitas ocasións dí a tradizón popular, un ser totalmente inofensivo, carecendo por completo de veleno.

Hai que recordar, asemade, que o vernáculo escouparón é frecuente no val do támega para referirse a réptiles ápodos que no resto da Galiza soen denominarse escáncer, esgonzo, liscancro ou similar.

Os exemplares das imaxes foron fotografados en terreos do concello de Monterrei o pasado día 23 de xuño de 2015 na compaña do colega David (do Pereiro). A observación desta especie na Galiza non deixa de ser un privilexio, que, agora máis que nunca, aprezo ao morar algo lonxe das terras que me viron nacer.










miércoles, 15 de septiembre de 2010

Escouparón cego en Monterrei.




Imóslle dar un pequeno descanso aos ollos dos herpetólogos que len o blog cunha entrada do máis peculiar do bechos que reptan por terras galegas, trátase do escouparón cego (Blanus cinereus), un réptil serpentiforme que trata de asemellarse ás miocas, e que como éstas ten hábitos de vida soterráneos.

En terras galegas só podemos atopar ao escouparón cego na bisbarra de Monterrei, e diredes vós, ¿de onde sacou este o nome de escouparón cego?, este nome vernáculo foi recollido na bisbarra de Monterrei polo naturalista Xosé Ramón Reigada, resulta que escouparón é o nome recollido nas terras do Val do Támega e que se refire a esa sorte de lagartos ápodos ou case, que asemellándose ás cobras non chegan a selo, dentro desa categoría entrarían os escancer (Chalcides), o esgonzo (Anguis) e por suposto a tamén chamada cobra cega (Blanus).

O exemplar que aquí se presenta foi atopado na compaña precisamente de Xosé Ramón Reigada, Pablo A. Sanmartín e Antonio Jimenez o pasado día 9 de setembro de 2010.

martes, 6 de octubre de 2009

Escancer cego na bisbarra de Monterrei.















Unha vez máis hai que agradecerlle con especial énfase a Martiño Cabana este post herpetolóxico, a él e a Xose Ramón Reigada, ideólogo do blog Verín Natural, e autóctono da bisbarra, así a fin de semana pasada nolos tres, con Rafa e Anxos, acudimos prestos á procura dos escancer cegos da Bisbarra de Monterrei.

O escancer cego (Blanus cinereus) é un réptil de costumes subterráneas e endémico da Península Ibérica, (dende que as subespecies norteafricanas foron elevadas ao rango de especies), e de querencias climatolóxicas mediterráneas.

En Galicia soio está presente na provincia de Ourense, e dentro desta solo pode atoparse en puntos moi concretos da bisbarra de Monterrei, xa que a especie ten altas exixencias ecolóxicas, entre as que se atopan o sustrato do chan; deben ser chans soltos, ricos en humus, onde lle resulte fácil cavar e topar alimento, o alimento de tan orixinal becho compóñeno todo tipo de invertebrados, termes ou formigas principalmente.

Nestas fotografías do día 4 de outubro de 2009, todas elas feitas dentro da bisbarra de Monterrei, poderedes apreciar varios exemplares, algúns cunha certa pérdida de pigmentación (albinismo parcial), nunha das fotos aparecen dous xuveniles atopados baixo a mesma pedra, e noutra a muda desta especie.