Coellos de monte urbanitas.

Xa nunha ocasión vos ensinei unha pequena poboación de coellos de monte (Oryctolagus cuniculus) na cidade de Ourense. Desta volta amósovos outra atopada recentemente, o sábado pasado, día 12 de marzo de 2011, que foi sábado de piñata.

O coello de monte é unha das pezas fundamentáis dos ecosistemas da península ibérica, xa que é a base de alimentación para multitude de depredadores. De feito a diminución das poboacións desta especie, debido a sucesivas pragas, foi unha das causas da rarefacción de especies senlleiras do conservacionismo español como a águia imperial ibérica (Aquila adalberti) ou o lince ibérico (Lynx pardina).

As poboacións de coello de monte da depresión Ourensá parecen estar sufrindo un considerable aumento nos últimos anos, conquistando terreo perdido e adentrándose en parques e solares da cidade de Ourense. A ausencia de depredadores neste entorno urbán parece estar faborecendo a estas incipientes poboacións de coellos, pena que despois de case 90 anos do derradeiro rexistro do lince ibérico na depresión ourensá, non volte o gran depredador detrás da gran presa....

Atropelos de vertebrados na Baixa Limia.

Durante domingo pasado, día 3 de outubro de 2010, Vituca, Rafa Vázquez e máis eu dimos unha volta por terras da bisbarra ourensá da Baixa Limia, polos camiños dos concellos de Bande, Entrimo, Lobeira, Lovios, e Muiños.

Durante ese percorrido puidemos comprovar a incidencia do tráfico rodado nas estradas do Parque Natural da Baixa Limia-Serra do Xurés, observando numerosos exemplares de vertebrados atropelados.

O grupo máis afectado por este feito foi o dos anfibios, nas imaxes aparecen varias píntegas (Salamandra salamandra), unha delas "preñada", unha rá da veiga (Discoglossus galganoi), varios sapos cunqueiros (Bufo bufo), un sapo corriqueiro (Bufo calamita)..., pero tamén atopamos tres mamíferos atropelados, un deles un coello de monte (Oryctolagus cuniculus) e os outros dous roedores de pequeno tamaño que non fumos quen de identificar.

Estas imaxes demostran dous feitos, por unha banda a riqueza de anfibios do Parque Natural, por outra a fraxilidade mesma desta riqueza, exposta ao perigo do tráfico rodado debido á ausencia de pasos para fauna.

Coellos de monte na cidade de Ourense.

É curiosa a capacidade da fauna salvaxe para adaptarse en ocasións ás máis variadas cicunstanciás, onte mesmo, 15 de xullo de 2010, puiden comprovar como, nun solar abandonado do barrio de Mariñamansa, da cidade de Ourense, habitaba un pequeno e valeroso grupo de coellos de monte (Oryctolagus cuniculus).

O solar en cuestión atópase anexo a unha zona axardinada, así os coéllos se amosan como unhas eficaces máquinas cortacéspede, como amosan as imaxes nas que se ven unha nai e unha cría pacendo no céspede.

O coello de monte é a forma salvaxe dos coellos das nosas granxas, forma unha parte importantísima da comunidade biolóxica dos hábitats ibéricos, ao ser a base alimenticia dun gran número de depredadores, hai uns anos, as poboacións europeas de coellos de monte sufriron unha dramática merma ao sufrir consecutivamente, dous procesos de pestes, a mixomatose e a frebe hemorráxico-vírica, o que trouxo como consecuencia unha forte diminución das poboacións de certas aves rapaces e certor mamíferos carnívoros.

Na actualidade, e pese á persecución directa por parte do home mediante a caza, parece que en certos lugares mudou a tendencia regresiva das poboacións de coellos, reconquistanto, pouco a pouco parte do terreo perdido.

Lebre atropelada en Porqueira.

O pasado día 1 de abril de 2010 Martiño Cabana, Anxos Romeu, Rafa Vázquez e máis eu tivemos a desgracia de comprovar unha vez máis a incidencia do tráfico rodado sobre as poboacións de vertebrados, ao atopar esta lebre ibérica (Lepus granatensis) morta nunha estrada do concello limiao de Porqueira.

A lebre é xunto co coello de monte, unha das duas especies de lagomorfos salvaxes que podemos atopar na provincia de Ourense.

Nos últimos tempos as poboacións de lagomorfos, base da cadena trófica para unha chea de especies, foron diminuindo debido á infidencia de diversas enfermidades, a pérdida de hábitat e á presión cinexética.

Na provincia a lebre presenta unha distribución moi fragmentada, apenas unha mostra das poboacións do pasado.